RTE Nerede Oturuyor? Bir Genç Yetişkinin Sorgulamaları
Hayat bazen seni düşündürmek için küçük sorular bırakır, ya da öyle sorular ki, aslında cevapları bulmak daha zor olur. “RTE nerede oturuyor?” diye sormak kolay, ama o soruya cevap ararken neler hissedebileceğini anlatmak gerçekten zor. Hani bazen, bir yere gittiğinde ya da birini gördüğünde kafanda dolan sorular olur ya… İşte, o sorulara takılmak seni öylesine düşüncelere, duygulara sürükler ki… Hem hayal kırıklığına, hem umut ışıklarına. Bugün böyle bir gündü.
Kayseri’de Bir Gün, Bir Sokak ve Bir Soru
Ben Kayseri’de yaşayan 25 yaşında biriyim. Çocukken, hayal kurmanın daha kolay olduğu o dönemde, yaşadığım yerin ötesinde, başka bir dünyaya açılabileceğimi hep düşündüm. Hayatla barışık bir şekilde büyüdüm, ama içimde hep bir soru vardı: “Gerçekten, her şey bizim elimizde mi?”
Bugün, Kayseri’nin dar sokaklarında yürürken, telefonumda dolaşan haberler arasında “RTE nerede oturuyor?” başlıklı bir yazı dikkatimi çekti. Ah, o yazı! Aslında bir anlamda tam da bu şehirde, bu sokakta yürüken hissettiklerimle çelişen bir duygu yaratmıştı içimde.
Evet, kaybolmuş gibi hissediyorum. Başımda onlarca düşünce dönüp duruyor ve bunlar bana şu soruyu hatırlatıyor: “Bir lider, kendi halkı ile ne kadar iç içe olabilir?” Hani bazen, liderleri biraz da halkın parçası gibi görmek isteriz ya… Ama gerçek, her zaman içimi burkan bir duygudur. Kayseri’nin merkezine doğru yürürken, insanlar, her biri kendi düşüncesine daldığı bir gürültü yaratıyor, ancak bu gürültüde gerçekten ortak bir duygu yok.
Ve ben, tam o sırada, yıllardır merak ettiğim soruyu düşündüm: “RTE nerede oturuyor?”
Hayal Kırıklığı ve Gerçekler
İçimde büyük bir hayal kırıklığı vardı. Onun nerede oturduğuna dair bir cevap bulmak, sanki bu ülkenin yöneticilerinin gerçekten halkıyla ne kadar yakın olduğunu anlamaya çalışmak gibiydi. Her gün sosyal medyada gördüğüm o lüks yaşam tarzları, şatafatlı evler, başkanlık sarayları bana hiçbir şey ifade etmiyordu.
Kayseri’de sokaklarda yürürken, bir zamanlar ben de büyük hayaller kurmuş, “Bir gün ben de büyük bir lider olacağım” diye düşünmüştüm. Ama ne yazık ki yıllar geçtikçe, o çocukluk hayallerinin yerini gerçekler aldı. Gerçeklerse bazen seni, tıpkı Kayseri’nin taş kaldırımlarına adım attığında bacaklarının uyuşması gibi, ağırlaştıran şeylerdir.
O zamanlarda, başımı kaldırıp bir anlığına gökyüzüne bakarak düşündüm: “RTE gerçekten nerede oturuyor? Ve biz, kendimize ne kadar yakın hissediyoruz?”
Bu sorunun cevabı, sadece konumdan ibaret değildi. Kayseri’de bir genç olarak, iktidarın her türlü şekliyle halktan uzaklaştığını, en güçlü insanların bile zamanla yalnızlaştığını hissetmek zordu. Sadece dışarıda gördüğün hayata bakarak bir şeyler yapmaya çalıştığında, kaybolan umutları fark ediyorsun. Geriye sadece sahte gülümsemeler ve sessiz hayaller kalıyor.
Umut ve Bir Adım Öne Çıkmak
Ancak, bu düşünceler arasında umut hala var. Bir şeyler değişebilir, insanlar daha yakın olabilir, liderler halkını daha fazla dinleyebilir. Bu, her zaman kolay bir şey değil, ama küçük bir adım attığında farkı görebilirsin. Kayseri’nin şehriyle, insanlarıyla, renkleriyle tanıştıktan sonra, “RTE nerede oturuyor?” sorusunun çok da önemli olmadığını fark ettim.
Asıl soru şu: “Bizler nerede oturuyoruz ve birbirimize nasıl daha yakın olabiliriz?”
Bugün Kayseri’de yürürken, aslında sadece fiziken değil, düşünsel olarak da bir yer değiştiriyordum. İlerlemeye kararlıydım, tıpkı geçmişte gördüğüm o lider gibi, halkın arasında bir yerde, ama aynı zamanda onların yaşadıklarına saygı duyarak ve duygusal bir bağ kurarak.
Belki de her şeyin, bir gün bir arada, daha samimi bir şekilde olması için her birimizin ufak adımlar atması gerekiyor. O yüzden ben, bugün, bir soru sordum: “RTE nerede oturuyor?” Ama belki de gerçekten aradığım şey, cevap değil. Aradığım şey, bu dünyada, başka birinin yaşamını ve duygularını daha iyi anlamak ve bir arada olmaktan daha fazla anlam çıkarmak.
Ve o zaman fark ettim: Sorular, bazen cevaplardan çok daha önemli.